ԱՆԴՐԵԱՍ ԶՈՐԱՎԱՐ ԵՎ ՎԿԱՆԵՐ ԿԱԼԻՆԻԿՈՍ ԵՎ ԴՈՄԵՏԻՈՍ
Անդրեասը՝ ծագումով Կիլիկիայից, կայսերական բանակի զորավար էր Դիոկղետիանոսի և Մաքսիմիանոսի ժամանակ և ծառայում էր Ասորիքում: Պարսիկների հետ կռվի ժամանակ նրա գունդը, որ կազմված էր 600 մարտիկներից, նահանջում է: Այն ժամանակ Անդրեասը դիմում է իր զինվորներին` համոզելով նրանց հավատալ Հիսուս Քրիստոսին և հույսը դնել Նրա վրա: Հավատքով ոգեշնչված` զինվորներն Աստծու օգնությամբ մեծ հաղթանակ են տանում: Զորավարին նախանձող համախոհներից տեղեկանալով, որ նա և նրա զինվորները քրիստոնյա են, Ասորիքի կառավարիչը` Անտիոքոսը, 2000 զինվոր է ուղարկում` կործանելու Անդրեասի գունդը: Սակայն Անդրեասը նրանց էլ է դարձի բերում քրիստոնեության: Այնուհետև նրանք ուղևորվում են Տարսոն, որտեղ նորադարձ քրիստոնյաները մկրտվում են Տարսոնի եպիսկոպոս Պետրոսի և Բերիի եպիսկոպոս Նունայի կողմից: Նրանց այցելությունը գնահատում են որպես դասալքություն, և Կիլիկիայի կառավարիչ Սելևկիոսը նրանց ետևից զորք է ուղարկում, որը, հանկարծակի պաշարելով նրանց Տարսոնի լեռնանցքներում, ոչնչացնում է նրանց: Անդրեասի և իր խմբի նահատակության տեղում ծագում է մի բուժիչ աղբյուր: Կալինիկոսը նահատակվել է Գանգրա քաղաքում, ծնունդով Կիլիկիայից էր: Շրջելով քաղաքներով ու գյուղերով` քրիստոնեություն էր քարոզում: Անկյուրիայում ձերբակալվում մատնվում է տանջանքների, որից հետո նրան հագցնում են մեխերով երկաթե կոշիկներ և ուղարկում Գանգրա: Ճանապարհին աղոթքով քարից ջուր է բխեցնում ծարաված զինվորների համար: Որպես հատուցում՝ զինվորները ցանկանում էին նրան ազատ արձակել, սակայն երկյուղելով պատժից` հանձնում են դատավորին: Դատավորի վճռով Կալինիկոսը նետվում է վառարանը:
Դոմետիոսը տարսոնցի քրիստոնյա ազնվական ընտանիքի զավակ էր, մասնագիտությամբ` բժիշկ, Դիոկղե տիանոս կայսեր ժամանակակից: Ամենուրեք շրջում և բժշկում էր աղքատ հիվանդների: Իր այս ճամփորդության ընթացքում օրերից մի օր հասնում է Նիկիա, որտեղ սրտապնդում է հալածանքի տակ գտնվող քրիստոնյաներին: Նրան ձերբակալում և տանում են Նիկոմիդիա` դատելու: Հակառակ մարտիրոսանալու բուռն փափագին` Աստված խնայում է նրան չարչարանքներից և փոխարենը վարձատրում այլ փառքով ու պատվով. Դոմետիոսը շղթայակապ չարչարանքի տարվելու պահին, երբ մի պահ կանգնում է աղոթելու, ավանդում է իր մաքուր ու բարեսեր հոգին 303 թ.:
