ՍՈՒՐԲ ԱՍՏՎԱԾԱԾՆԻ ԱՎԵՏՈՒՄԸ
ՍՈՒՐԲ ԱՍՏՎԱԾԱԾՆԻ ԱՎԵՏՈՒՄԸ
«Վեցերորդ ամսին Գաբրիել հրեշտակը Աստծու կողմից ուղարկվեց Գալիլիայի մի քաղաք, որի անունը Նազարեթ էր, մի կույսի մոտ, որ նշանված էր Հովսեփ անունով մի մարդու հետ` Դավթի տնից: Եվ այդ կույսի անունը Մարիամ էր: Եվ հրեշտակը, գալով նրա մոտ, ասաց. «Ուրախացիր, ով շնորհընկալ, Տերը քեզ հետ է»: Իսկ նա այս խոսքերի վրա խռովվեց և մտքում խորհում էր, թե ինչ բան էր այս ողջույնը: Եվ հրեշտակը նրան ասաց. «Մի վախեցիր, Մարիամ, որովհետև Աստծուց դու շնորհ գտար: Եվ ահա դու կհղիանաս և կծնես մի որդի ու նրա անունը Հիսուս կդնես: Նա մեծ կլինի և Բարձրյալի որդի կկոչվի: Եվ Տեր Աստված նրան կտա նրա հոր` Դավթի աթոռը, և նա հավիտյան կթագավորի Հակոբի տան վրա, ու նրա թագավորությունը վախճան չի ունենա»: Իսկ Մարիամը հրեշտակին ասաց. «Ինչպե՞ս այդ կպատահի ինձ, քանի որ ես տղամարդու չեմ ճանաչում»: Հրեշտակը պատասխանեց և նրան ասաց. «Ս. Հոգին կգա քո վրա, և Բարձրյալի զորությունը հովանի կլինի քեզ, որովհետև նա, որ քեզնից է ծնվելու, սուրբ է և Աստծու որդի կկոչվի: Եվ ահա քո ազգական Եղիսաբեթը. նա ևս հղի է իր ծերության մեջ, և այս հղիության վեցերորդ ամիսն է նրա, որ ամուլ էր կոչված, որովհետև Աստծու համար անկարելի բան չկա»: Եվ Մարիամն ասաց. «Ահավասիկ ես մնում եմ Տիրոջ աղախինը, թող քո խոսքի համաձայն լինի ինձ»: Եվ հրեշտակը հեռացավ նրանից» (Ղուկ. Ա 26-38):
Ս. ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՄԿՐՏՉԻ ԳԼԽԱՏՈՒՄԸ
«Եվ Հերովդես արքան լսեց այս բաները, որովհետև Հիսուսի անունը հայտնի էր դարձել, և նա ասաց. «Հովհաննես Մկրտիչը հարություն է առել մեռելներից, և դրա համար զորություններ են գործվում նրա միջոցով»: Ուրիշներն ասում էին, թե` Եղիան է. իսկ մյուսները, թե մարգարե է կամ թե` մարգարեների նման մեկը: Երբ Հերովդեսը այս լսեց, ասաց. «Հովհաննեսը, որի գլուխը կտրեցի ես, սա նա է. մեռելներից հարություն է առել»:
Արդարև, ինքը` Հերովդեսն էր մարդ ուղարկել, ձերբակալել էր Հովհաննեսին, կապել նրան ու բանտարկել իր եղբոր` Փիլիպպոսի կնոջ` Հերովդիտայի պատճառով, քանի որ Հերովդեսը նրան իրեն կին էր դարձրել, և քանի որ Հովհաննեսը Հերովդեսին ասում էր. «Քո եղբոր կնոջը քեզ կին առնելը օրինավոր չէ»: Եվ Հերովդիան ոխ էր պահել նրա դեմ ու ուզում էր նրան սպանել տալ, բայց չէր կարողանում, որովհետև Հերովդեսը վախենում էր Հովհաննեսից, քանի որ նրան գիտեր որպես արդար և սուրբ մարդու և նրան հովանավորում էր ու նրան անսալով` շատ բաներ էր անում և քաղցրությամբ լսում էր նրան: Սակայն մի հարմար օր եկավ, երբ Հերովդեսը իր ծննդյան տարեդարձի ընթրիքն էր տալիս իր նախարարներին, Գալիլիայի մեծամեծերին և հազարապետերին: Եվ երբ Հերովդիտայի դուստրը ներս մտավ և սկսեց պարել, դուր եկավ Հերովդեսին և սեղանակիցներին. թագավորը աղջկան ասաց. «Ուզիր ինձնից, ինչ որ կամենում ես, և քեզ կտամ»: Եվ երդվեց նրան շատ անգամ, թե` դու ինձնից ինչ էլ որ ուզես, կտամ քեզ, մինչև իսկ իմ թագավորության կեսը: Աղջիկը, դուրս գնալով, իր մորն ասաց` ի՞նչ ուզեմ: Եվ սա ասաց` Հովհաննես Մկրտչի գլուխը: Եվ աղջիկը շտապով վերստին մտնելով թագավորի մոտ` ասաց. «Ուզում եմ, որ հիմա սկուտեղի վրա ինձ տաս Հովհաննես Մկրտչի գլուխը»: Եվ թագավորը սաստիկ տրտմեց, բայց իր երդումների և հրավիրյալների պատճառով չուզեց նրան մերժել: Եվ թագավորը իսկույն դահիճ ուղարկեց ու հրամայեց բերել Հովհաննեսի գլուխը: Եվ սա գնաց, գլխատեց նրան բանտում ու նրա գլուխը սկուտեղով բերեց և տվեց աղջկան, և աղջիկը տարավ-տվեց իր մորը: Երբ Հովհաննեսի աշակերտները լսեցին, եկան վերցրին մարմինը և դրեցին գերեզմանի մեջ» (Մարկ. Զ 14-29):
Օրվա խորհուրդը «Շողակաթ» հեռուստաընկերությամբ մեկնում է Գեղարդ աբեղա Հովհաննիսյանը:
