325 թ. Կ. Պոլսի մոտ գտնվող Նիկիա քաղաքում Կոստան դին Մեծ կայսեր հրամանով գումարվում է ժողով` դատապար տելու Ալեքսանդրիայի քահանա Արիոսի հերետիկոսական ուսմունքը, որը քարոզում էր, թե Աստծու Որդին` Հիսուս Քրիս տոս, համագոյակից չէ Հայր Աստծուն: Ըստ նրա՝ Աստված ստեղծել է Որդուն` Նրա միջոցով իրականացնելու արարչա գործությունը: Չնայած Աստված ստեղծել էր ոչնչից, սակայն նա Հոր էությունից չէր: Նա ստացել էր Հոր գիտությունը և որ դեգրվել, բայց Նա անարատ չէր, ինչպես Հայրը, այլ փոփոխե լի, ինչպես մյուս արարածները:
Նիկիայի 318 հայրապետերը, որոնց թվում Հայոց Ս. Արիս տակես հայրապետը, Ալեքսանդրիայի Պապի` Ս.Ալեքսանդր Ալեքսանդրացու գլխավորությամբ դատապարտում են Արիո սի պիղծ աղանդը և ընդունում մի հանգանակ, որը հայտնի է «Նիկիական հանգանակ» անունով, ըստ որի` Որդի Աստված համագոյակից է Հորը, «ծնեալ ի Հօրէ նախքան զյաւիտեանս»:
Ժողովը հայտնի է որպես Առաջին Տիեզերական ժողով: