Ս. ՄԱՐԿՈՍ ԵՊԻՍԿՈՊՈՍ, Ս. ՊԻՈՆ ՔԱՀԱՆԱ, Ս. ԿՅՈՒՐԵՂ ԵՎ ԲԵՆԻԱՄԻՆ ՍԱՐԿԱՎԱԳՆԵՐ, Ս. ՎԿԱՆԵՐ ԱԲԴԼՄՍԵՀ, ՈՐՄԶԴԱՆ ԵՎ ՍԱՅԵՆ

Սիրիայի Արեթուս քաղաքի եպիսկոպոս Ս. Մարկոսը (Դ դ.) Կոստանդիանոս Մեծի իշխանության տարիներին ավերել է մի քանի հեթանոսական մեհյաններ: Հուլիանոս Ուրացողը պահանջել է նրանից վերականգնել մեհյանները, բայց նա ոչ միայն չի համաձայնել, այլև այլ քրիստոնյաների չի թույլատրել դրա համար գումար տրամադրել: Հրաժարվելու համար ենթարկվել է բազում տանջանքների, աքսորվել է և այնտեղ էլ վախճանվել:

Ս. Պիոն քահանան († 250) Քրիստոսին դավանելու համար բանտարկվել է: Նրա հոտի անդամներից շատերն այցելում էին նրան: Նա հուսադրում էր նրանց, որ չանհանգստանան իրենց փրկության համար: Նահատակվել է՝ զանազան տանջանքների ենթարկվելով:

Ս. Կյուրեղ սարկավագը († 362) Լիբանանի Հելիոպոլիս քաղաքից էր: Հուլիանոս Ուրացող կայսեր առաջ ամբաստանվելով, թե Կոստանդիանոս կայսեր օրոք մի քանի կռատներ է կործանել, 362 թ. բազում տանջանքների ենթարկվելով՝ նահատակվել է:

Ս. Բենիամին սարկավագը († 418) նահատակվել է Պարսկաստանում Հազկերտ Ա-ի ժամանակ: Ավետարանի քարոզության համար երկու տարի բանտարկվում է: Բյուզանդիայի Թեոդոս Բ կայսրը բարեխոսում է նրա ազատության համար: Հազկերտը համաձայնում է պայմանով, որ սարկավագը դադարեցնի իր քարոզչական գործունեությունը: Բենիամինը հրաժարվում է` ասելով, որ չի կարելի Աստծու շնորհը թաքցնել մարդկանցից:

Ս. Աբդլմսեհը (Դ դ.) նահատակվել է Պարսկաստանի Շիդար քաղաքում: Ազգությամբ հրեա էր` Ասեր անունով: Մկրտվել է հովիվների կողմից, որոնց հետ արածեցնում էր հոտը` ստանալով Աբդլմսեհ անունը, որ նշանակում է Մեսիայի ծառա: Համոզվելով, որ որդին անդրդվելի է իր նոր հավատքի մեջ, հայրը` Ղևին, սպանում է նրան:

Ս. Որմզդանը (Ե դ.) նահատակվել է Պարսկաստանում Հազկերտ Ա թագավորի օրոք: Եղել է պալատական ազնվական: Մերժելով ուրանալ քրիստոնեությունը` զրկվել է ժառանգությունից և նշանակվել պալատական ուղտապան: Որոշ ժամանակ անց Հազկերտը Որմզդանին ուղարկում է շքեղաշուք զգեստներ և խոստանում վերականգնել նախկին դիրքը` Քրիստոսին մերժելու պայմանով: Սակայն Որմզդանը հաստատուն է մնում իր հավատքի մեջ` ասելով. «Անհամեմատ ավելի թանկ ժառանգություն է սպասում ինձ երկնքում»:

Ս. Սայենը († 418) Հազկերտ Ա-ի օրոք քրիստոնյա դարձած պարսիկ բարձրաստիճան պաշտոնյա էր: Նրան ստիպել են վերադառնալ զրադաշտական կրոնին, սակայն նա կտրականապես մերժել է: Հազկերտ Ա-ը հրամայում է պատվազուրկ անել նրան` ունեցվածքը և կնոջը հանձնել նրա ամենանվաստ ծառային, իսկ Սայինին, որպես առավել նվաստացում, նույն ծառայի մոտ նշանակել սպասավոր: Սայինն անտրտունջ կրում է այդ բոլոր նվաստացումները` հիշելով իր Տիրոջը, որ իր ծառայից ապտակ էր ստացել: